10 ciekawostek dotyczących kotów w starożytnym Egipcie

Starożytny Egipt jest jedną z najbardziej fascynujących kultur, jakie kiedykolwiek zamieszkiwały Ziemię i pomimo wszystkich badań i studiów przeprowadzonych w ciągu ostatnich dziesięcioleci, ich styl życia, tradycje i wierzenia otaczają wciąż wiele tajemnic.

Poznaj ciekawostki dotyczące kotów w Egipcie. Jedną z głównych cech, co do której zgadzają się wszyscy badacze, jest to, że Egipcjanie fascynowali się zwierzętami, a wiele z nich było wykorzystywanych do wyjaśniania niezrozumiałych zjawisk lub kojarzonych z bogami. Nie jest nielogiczne, jeśli pomyślimy o tym, jak wyglądało życie w tamtych czasach i o wszystkich zagrożeniach, przed którymi nieustannie stawali ludzie. Zwykle zwierzęta o silniejszym znaczeniu religijnym i duchowym były im najbliższe, tym prostsze, że mogły je codziennie zobaczyć. W tym przypadku Egipcjanie rozwijają szczególne przywiązanie do kotów ponad jakiekolwiek inne zwierzę. Powód jest nadal niepewny i pozostaje jedną z wielu tajemnic starożytnego Egiptu.

Wiemy na pewno, że Egipcjanie podziwiali koty, ponieważ były one jednym z najbardziej czczonych gatunków. Egipcjanie byli pierwszą cywilizacją, która ich udomowiła i traktowano ich jak innego domownika. Pomimo tego, że był używany jako obrońca domów, niektóre badania sugerują, że Egipcjanie wierzyli, że koty są spokrewnione z bóstwami. Dlatego otrzymali uprzywilejowane traktowanie ze strony społeczności.

Przed przeczytaniem proszę wziąć pod uwagę, że jest to ogólna rekompilacja interesujących faktów, niektóre z nich mogą się nieznacznie zmienić w zależności od tego, do jakiej epoki się odnosimy. Niemniej jednak wszystkie te stwierdzenia były prawdziwe w pewnym momencie ich starożytnej historii.
To jest lista 10 ciekawostek dotyczących kotów w starożytnym Egipcie, których możesz nie znać…

Bogini Bastet została przedstawiona w postaci głowy kota.

Bogini Bastet

Bogini Bastet była zwykle przedstawiana z głową kota i złotym kolczykiem. Uważano, że jednym ze sposobów, w jakie ludzie mogli obrazić boginię, było skrzywdzenie jednego z jej kotów. Kiedy była naprawdę zła, mogła przemienić się w przerażającego lwa spragnionego krwi, a jedynym sposobem na jej uspokojenie było podanie piwa. Reprezentowała piękno, radość, miłość, szczęście i była obrońcą ludzi.

Bastet była niezwykle popularna podczas drugiej dynastii (2890-2670 pne) i miała swój ośrodek kultowy w mieście Bubastis. Uważa się, że w mieście zbudowano świątynię na jej cześć, a zmumifikowany kot został pochowany w środku jako ofiara dla bogini.

Egipskie słowo oznaczające kota brzmiało onomatopeja, która brzmiała jak prawdziwy kot.

10 ciekawostek o kotach w starożytnym Egipcie

Zdaniem ekspertów słowo kot w starożytnym Egipcie było wymawiane jako „miu” lub „miau”. Odnosi się to do dźwięku, jaki koty wydają, kiedy miauczą.

Ciekawe jest to, że pomimo ich wielkiego podziwu mieli tylko jedno słowo na określenie kotów. To było ogólne słowo, co oznacza, że ​​nie rozróżniali gatunków ani żadnej innej kategoryzacji. Ponadto w alfabecie egipskim występuje jerogr, który reprezentuje wyłącznie koty, co jest oczywiście sylwetką kota.

Zobacz również;10 najbardziej dziwnych rodzin na świecie

Zabicie kota lub udział w jego śmierci było karane śmiercią.

ciekawostki o kotach w starożytnym Egipcie

Zabicie kota było uważane za główną śmierć, dlatego kara miała ponieść taki sam skutek, jak ofiara, śmierć. W zależności od okresu, w jakim śmierć nastąpiła przypadkowo, kara była taka sama lub mogła zostać zastąpiona grzywną. Gdy Herodot przesadza, Egipcjanie złapani w płonącym budynku ratowaliby najpierw obsadę, zanim spróbowali uratować siebie, inną osobę lub próbowali ugasić pożar. Niektórzy eksperci sugerują, że nawet cesarz nie mógł wybaczyć komuś, kto popełnił tę zbrodnię. Wśród amatorów popularna jest historia, która wyjaśnia, że ​​nawet faraon Ptolemeusz XII Auletes, ojciec legendarnej Kleopatry, nie mógł powstrzymać śmierci rzymskiego żołnierza, który przypadkowo zabił kota. Tak więc biedny żołnierz, nieświadomy wagi popełnionej zbrodni, został skazany na śmierć.

Niemniej jednak niektóre teorie sugerują, że w pewnych okresach koty były składane w ofierze i mumifikowane w mieście Bubastis jako ofiara dla bogini Bastet, o której wspominaliśmy w pierwszej ciekawości. Inne teorie sugerują również, że koty można składać w ofierze, aby pochować je obok właściciela, aby kot mógł mu towarzyszyć w jego podróży na drugą stronę. Te spekulacje są interesujące, bo to oznacza, że ​​w zależności od okresu mogą wystąpić wyjątki od tego prawa.

Śmierć kota rodzinnego była tragedią.

Mumie dla kotów, Egipt 30 pne

Kot uważany był za kolejnego członka rodziny, dlatego otacza go taką samą opieką jak reszta jego członków, zwłaszcza po śmierci. Plik bogatsze rodziny mumifikowały swoje koty z biżuterią, która już przeminęła. Niektórzy właściciele nawet pochowali się ze swoim kotem. Kiedy kot rodzinny umarł, cała rodzina uczestniczyła w żałobie, która wiązała się z goleniem brwi jako symbolem bólu i smutku. Jednak nie wszystkie koty otrzymały leczenie. Tak jak dzisiaj z takiego traktowania mogliby korzystać tylko ci, którzy pochodzili z zamożnej rodziny.

Mieli cmentarze dla kotów

Starożytni Egipcjanie mieli szeroką gamę zwierząt domowych, w tym między innymi koty, psy, hipopotamy, sokoły. Jak już wspomnieliśmy zwierzęta domowe zostały zmumifikowane i zwykle grzebane wraz z właścicielami. Ale zwierzęta były również mumifikowane na masową skalę. Ten gigantyczny cmentarz znajdował się w Berenike, miasto portowe na Czerwonym Wybrzeżu, którego wiek szacuje się na prawie 2000 lat. Należy do epoki przeddynastycznej, kiedy to Cesarstwo Rzymskie kontrolowało region. Znaleziono 100 kompletnych szkieletów zwierząt, w tym 86 kotów, 9 psów i 2 małpy. Chociaż nie było to pierwsze odkrycie zmumifikowanych starożytnych zwierząt domowych, to jednak podkreśla, jak bardzo Egipcjanie i Rzymianie poświęcili się tym stworzeniom.

Zakazano przemycania kotów poza granice kraju

Wywóz kotów z kraju był surowo zabroniony przez prawo. Był tam konkretny oddział rządu, którego zadaniem było uporanie się z tym problemem. Agenci rządowi zostali wysłani do innych krajów, aby znaleźć koty, które zostały przemycone i zwrócili je z powrotem. Niemniej kupcy feniccy i greccy, a później legiony romskie, nielegalnie eksportowali koty do Europy.

Zobacz również; 10 najpiękniejszych miejsc w Ameryce Południowej

Koty egipskie nie były takie jak nasze.

Kot egipski mau

Jak każdy inny udomowiony gatunek, dzikie koty miały inną budowę, która ewoluowała i zmieniała się, gdy zaczęły żyć z ludźmi. Jak wspomnieliśmy wcześniej, Egipcjanie mieli tylko jedno słowo na określenie kotów, ponieważ nie rozróżniali różnych gatunków. Niemniej jednak naukowcom udało się zidentyfikować trzy różne rodzaje kotów na podstawie mumii znalezionych w różnych miejscach. Pierwszy gatunek to Felis lybica, powszechnie znany jako żbik afrykański. To była najczęstsza rasa i eksperci są całkowicie pewni, że została udomowiona.

Drugą rasą, którą można znaleźć, był Felis chaus znany również jako kot dżungli. Chociaż jest prawdopodobne, że ten również został udomowiony, nie ma wystarczających dowodów. Wreszcie możemy znaleźć serwal lub serwal Felis. Nie była to powszechna rasa i prawdopodobnie nie była autochtoniczna, ale zostały sprowadzone z Nubii na południu Egiptu. Obecnie region ten należy do kraju Sudanu.

Koty były powszechnie używane jako strażnicy i myśliwi

Koty były symbolem ochrony. Powszechnie wiadomo, że są niezwykłymi nawiedzeniami. Egipcjanie mieli je w swoich domach, gdzie koty nawiedzały szczury, maczugi, skorpiony i węże. Uważa się, że w ten sposób zostały udomowione. W zamian za trzymanie niepożądanych małych zwierzątek poza domem i ochronę członków rodziny (tak jak zrobiła to bogini Bastet) koty otrzymały pożywienie, dom i bezpieczne miejsce przed ich grabieżcami.

Co więcej, inne badania sugerują również, że koty były używane do nawiedzania małych ptaków. Właściciel lub w tym przypadku nawiedzający rzucił drewnianym narzędziem przypominającym bumerang, aby zabić ptaka. Kot był odpowiedzialny za zebranie modlitwy i przyniesienie jej właścicielowi.

Egipcjanie przegrali bitwę pod Pelusium z powodu fascynacji kotami

Bitwa pod Pelusium

W 525 pne w okresie Bitwa pod Pelusium perski król Kambyzes II, świadomy egipskiej kultury, namalował wizerunek Basteta na tarczach swoich żołnierzy i rozkazał swoim armiom przyczepionym kotom i innym uwielbianym zwierzętom, takim jak psy, owce i ibisy w tarczach. Armia egipska widząc swoją ukochaną boginię na tarczach wrogów i bojąc się, że mogą zranić święte zwierzęta, nie zaatakowała i nie poddała się. Wielu zostało zmasakrowanych na polu, a ci, którzy nie zostali zabici, uciekli do miasta Memphis. Memphis zostało oblężone i wkrótce potem upadło. Faraon Psametik II został schwytany i stracony. W ten sposób zakończyła się suwerenność Egiptu, a terytorium zostało przyłączone do Persji aż do przybycia Aleksandra Wielkiego, wiele lat później.

Mówi się, że Persowie wygraliby niezależnie od taktyki zastosowanej, ponieważ król Kambyzes II miał znacznie większe doświadczenie niż młody faraon Psametik II, który właśnie został koronowany. Niemniej jednak bitwa została wygrana dzięki tej niezwykłej strategii wykorzystania zwierząt jako zakładników.

Kot Gayer-Anderson

W ciągu ostatnich lat odkryto setki przedstawień kotów. Jednak najbardziej znany i najlepiej zachowany jest pomnik kota Gayer-Anderson, który swoim pięknem i urokiem oczarował wielu pisarzy, artystów i rzeźbiarzy. Jak Marcel Marée, kurator galerii rzeźb egipskich w British Museum, powiedział: „Ta figura kota należy do najwspanialszych zachowanych w starożytnym Egipcie i słusznie jest uważana za jedno z największych arcydzieł Muzeum Brytyjskiego”. Jest to posąg z brązu przedstawiający boginię Bastet w jej kociej postaci, ozdobiony złotymi kolczykami. Szacuje się, że pochodzi z około 600 roku pne. Dlatego prawdopodobnie należał do późnego okresu (około 664-322 pne). Jego nazwa pochodzi od majora Roberta Grenville’a Gayera-Andersona, który w 1939 roku podarował posąg brytyjskiemu muzeum. Wcześniej był on wystawiany w jego domu, obecnie przekształconym w Muzeum Grayera-Andersona.

Chociaż nie ma żadnych rozstrzygających dowodów, że eksperci sugerują, że pochodzi ze świątyni. Było zwyczajem, że w świątyniach w całym Egipcie znajdowały się figury bogów z brązu, różnych rozmiarów i form, jako znak mocy, podziwu i szacunku. Inną funkcją posągów była pomoc wierzącym w komunikowaniu się z bogami. Tylko król lub ktoś bardzo zamożny mógł sobie pozwolić na zakup takiego kawałka, ponieważ jest on ozdobiony metalami szlachetnymi.

Rzeźba nosi srebrną ochronną klatkę piersiową, która przywołuje ochronę i uzdrowienie, złote kolczyki i kolczyk w nosie, reprezentujące boginię Bastet i ma skarabeusza narysowanego na ciele kota i piersi, który symbolizuje odrodzenie.

Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o rzeźbie, możesz ją odwiedzić w British Museum w Londynie. Znajdziesz go w kolekcji Sztuki Orientalnej, sala 4. Jeśli nie, to gorąco zachęcamy do zajrzenia na stronę British Museum, gdzie znajduje się model 3D i szczegółowa analiza naukowa dzieła.

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

Co myślisz?

Avatar of zWEB

Napisane przez zWEB

zWEB to miejsce najciekawszych informacji z sieci takich jak ciekawostki, newsy, artykuły, plotki i inne. Dodaj znalezione treści komentując je i głosując na nie.

Chiny zaprezentowały prototyp nowego ultraszybkiego pociągu

Jaką obudowę kupić do komputera?

Jaką obudowę kupić do komputera?